श्रीप्रभुंचे दर्शन घेता । शिवस्वरूप दिसे सर्वथा ।
भस्म चर्चीले कपाळा । गळा रुद्राक्षांच्या माळा ॥
श्रीप्रभूंचे दर्शन घडताच साधकाचे अंतःकरण एकाग्रतेच्या एका अलौकिक अवस्थेत लीन होते. चित्तवृत्ती निरोधित होऊन काही क्षणांतच प्रत्यक्ष देवाधिदेव महादेव श्री शिवांचेच दर्शन घडत असल्याचा साक्षात्कार होतो. भगवान शंकरांच्या जटांमधून प्रवाहित होणारी पतितपावनी गंगा जशी जनसामान्यांचे पापक्षालन करून त्यांना पावन करते, तसेच श्रीप्रभूंनी आपल्या अथांग ‘ज्ञानगंगेच्या’ माध्यमातून असंख्य भक्तांचा आणि पामर जीवांचा उद्धार केला आहे व अविरत करत आहेत. त्या ज्ञानगंगेतील एक अत्यंत पावन आणि प्रवाही धारा म्हणजे त्यांनी निरूपित केलेले ‘वेदान्त तत्त्वज्ञानावरील प्रवचने’ होत.
संसारात लिप्त असलेला जीव (भक्त) श्रीप्रभूंच्या चरणी अनेकविध याचना घेऊन येतो—कोणाला सांसारिक व भौतिक सुखांची अभिलाषा असते, तर कोणाला व्यावहारिक व अध्यात्मिक मनोकामनांची सिद्धी हवी असते. या संसाररूपी दुस्तर भवसागरातून तरून जाण्यासाठी साधक सदैव श्रीप्रभूंच्या आश्रयाला येत असतो. कारुण्याचा सागर असलेले श्रीप्रभू भक्तांच्या या सर्व मागण्या निरनिराळ्या मार्गांनी पूर्ण करतात. भक्तांचे मनोरथ पूर्ण करताना त्यांच्या जन्मोजन्मांचे क्लेश, कष्ट आणि विपदा श्रीसद्गुरू स्वतःवर ओढवून घेतात. भक्तांचे ते सर्व ताप-दुःख भगवान नीलकंठाप्रमाणे हलाहल विष म्हणून स्वतः प्राशन करतात आणि आपल्या अंतरात सामावून घेतात. एवढा क्लेश सोसूनही श्रीप्रभूंची वृत्ती सदैव शांत, प्रसन्न आणि स्थिर असते; ही शांतता जणू शिवशंकरांनी मस्तकावर धारण केलेल्या शीतल चंद्रकलेचेच प्रतीक आहे.
भगवान शंकर जितके उग्र आणि रुद्ररूप वाटतात, तितकेच ते ‘आशुतोष’ (अत्यंत अल्प उपचाराने तात्काळ प्रसन्न होणारे) आहेत. केवळ भक्तीने केलेला नवस किंवा एक आर्त हाकही त्यांना प्रसन्न करण्यास पुरेशी असते. अगदी तसेच, आमचे श्रीसद्गुरूही असीम दयाळू आणि भक्ताभिमानी आहेत. ज्या ज्या साधकांनी श्रीप्रभूंच्या चरणी अनन्यभावाने आत्मसमर्पण केले आहे, त्यांना श्रीप्रभूंच्या वदनावरील ‘मंद, आश्वस्त स्मितहास्याचा’ अनुभव नक्कीच आला असेल. ते मंदस्मित भक्ताला निरंतर अभय देत असते— “भिऊ नकोस, मी सदैव तुझ्या पाठीशी आहे!”
याच अलौकिक कृपेचे वर्णन करताना साधक अंतःकरणातून गाऊन उठतो:
“प्रेम नजर प्रभु की है मुझ पर, सुख पाता हूँ झोली भरकर।”
श्रीप्रभूकडे असलेली ‘अतींद्रिय ज्ञानदृष्टी’ म्हणजे प्रत्यक्ष शिवाचा त्रिनेत्रच (तीसरा डोळा) होय. या ज्ञानदृष्टीच्या तेजाने श्रीप्रभू आपल्या भक्तांना मोहाच्या निद्रेतून निरंतर जागृत (सावधान) ठेवतात. या दिव्य ज्ञानदृष्टीच्या आणि संघटनकौशल्याच्या बळावरच श्रीप्रभूंनी माणिकनगरचा सर्वांगीण आणि अलौकिक विकास घडवून आणला, तसेच ‘सकलमत संप्रदायाचा’ ज्ञानध्वज सातासमुद्रापार फडकावून त्याचा जगभर विस्तार केला.
कैलासनाथ भगवान देवाधिदेव श्रीशंकर आणि भगवंताचे सगुण साकार स्वरूप परमपूज्य श्री सद्गुरू ज्ञानराज माणिकप्रभु महाराज हे दोन वेगळे रूप नसून एकाच अद्वितीय परम तत्त्वाची दोन रूपे आहेत.
अशा या ज्ञानघन, शिवस्वरूप श्रीप्रभूंच्या चरणी अनंत कोटी प्रणाम!
Recent Comments