by Pranil Sawe | Apr 5, 2022 | Uncategorized
वेदांत सप्ताह महोत्सव – २०२२,
ज्ञानप्रबोध वेदांत शिक्षा शिविर – दिवस पाचवा
प्रथम वंदुनि श्रीगुरूपरंपरा ।
श्रीभगवद्गीतेसी करूनि नमस्कारा ।
लोपविण्या अज्ञानाच्या अंधारा ।
ज्ञान मार्तंड उगवला ॥१॥
चार दिवसांची उजळणी ।
विस्मृतीच्या कुंभास झळाळी ।
ज्ञानामृत पाजण्यास चंद्रमौळी ।
अमृतकुंभ घेऊन उभा ॥२॥
आरंभी योगाची महती ।
ज्ञानगुरू भक्तांस सांगती ।
परमात्म्याशी संबंधीत कृती ।
तीस योग म्हणती ॥३॥
कालच्या कायिक तपानंतर ।
आज वाणीच्या तपावर ।
सविस्तर विवेचन ज्ञानगुरूवर ।
सोदाहरण करीतसे ॥४॥
वाणीचे महत्व अपार ।
मानवाचा सर्वोत्तम अलंकार ।
मनुष्याबद्दलची धारणा वाणीनुसार ।
सदैव होतसे ॥५॥
प्राणियांस दिधला ध्वनी ।
मानवास दिधली वाणी ।
दिधला विशेष गुणी ।
केवळ मानुष्यास ॥६॥
जिव्हा जैसी कर्मेंद्रिय ।
तैसीच ती ज्ञानेंद्रिय ।
सर्व सुखाची सोय ।
तपविता वाणीसी ॥७॥
वाणीनेच पोपट राही पिंज-यात ।
मौनी बगळा स्वच्छंदे विहरत ।
वाणीस ठेवणे सदैव अनुशासनात ।
तप दिव्य वाणीचे ॥८॥
वाणीने महाभारत घडले ।
वाणीनेच रामायण घडले ।
वाणीनेच घडले बिघडले ।
सांगतसे ज्ञानराजा ॥९॥
पुढे सांखे संवादातील भेदाभेद ।
उत्तम संवाद, मध्यम संवाद ।
अधम संवाद आणि निंदापवाद ।
स्पष्टीकरण समस्ताचे ॥१०॥
जे दुसऱ्यास न दुखवेन ।
प्रिय हितकारक यथार्थ भाषण ।
प्रभुचे नाम, वेदशास्त्रांचे पठण ।
हेच तप वाणीचे ॥११॥
कायिक तप सहज साधेन ।
वाचिक तप त्याहून कठीण ।
मानसिक तप सर्वांत कठीण ।
महत्व मानसिक तपाचे ॥१२॥
माकडाची उपमा मनास देऊनि ।
चंचलता स्वभाव सांगे समजावूनि ।
मनाच्या अंकित काया, वाणी ।
मनास ठेवावे काबूत ॥१३॥
मनाची प्रसन्नता, शांत भाव ।
अखंड प्रभु चिंतण्याचा स्वभाव ।
मनाचा निग्रह, अंतरीचा पवित्रभाव ।
हेच तप मनाचे ॥१४॥
फळाची इच्छा न करता ।
योगी करिती सश्रद्धा अत्यंता ।
सात्त्विक तप तयासीच म्हणता ।
जाणावे सुजना ॥१५॥
मानसन्मान पूजा, सत्कारासाठी ।
पाखंडीपणाने करिती स्वर्थासाठी ।
अनिश्चित, क्षणिकफळ ज्याचे पोटी ।
तप राजस ते ॥१६॥
मूर्खतापूर्वक हट्टाने तप करून
मन, वाणी, शरीरास कष्ट देऊन
अथवा दुसऱ्यांचे अनिष्ट साधून
केलेले तप तामस ॥१७॥
by Pranil Sawe | Apr 3, 2022 | Uncategorized
वेदांत सप्ताह महोत्सव – २०२२,
ज्ञानप्रबोध वेदांत शिक्षा शिविर – दिवस तिसरा
भगवद्गीतेसी करूनि नमन ।
तिस-या दिवसाचे विवेचन ।
टाकण्या भक्तापदरी ज्ञान ।
ज्ञानगुरू सरसावला ॥१॥
आहार, यज्ञ, तप, दान ।
उहापोह या अध्यायी जाण ।
याविषयीचे सम्यक ज्ञान ।
सांगतसे ज्ञानराजा ॥२॥
आहाराचेही असती तीन प्रकार ।
सात्विक, राजसिक, तामसिक आहार ।
प्रिय आहार आपापल्या प्रकृतीनुसार ।
प्रत्येक जीवास ॥३॥
यज्ञ, तप, दान ।
त्याचेही प्रकार तीन ।
भेद अर्जुनासी समजावीत ।
जगद्गुरू श्रीकृष्ण ॥४॥
जीवनात करावयाचे पंचयज्ञ ।
ब्रह्मयज्ञ, देवयज्ञ, पितृयज्ञ ।
भूतयज्ञ आणि मनुष्ययज्ञ ।
व्याख्या समजावीत ज्ञानराजा ॥५॥
आता आहाराचा विस्तार ।
सात्विक जनांचा विचार ।
कैसा भोजन प्रकार ।
वर्णिले समग्र ॥६॥
आयुष्य, बल आरोग्य, बुद्धी ।
सुख, प्रीतीची होई वृद्धी, ।
रूचकर, छान, स्निग्धी ।
सात्विकांचा तो आहार ॥७॥
कडू, आंबट, अतिगरम, खारट ।
कोरडे, जळजळीत आणि तिखट ।
दुःख, काळजी उत्पन्न करणारे ताट ।
राजसांना अतीप्रिय ॥८॥
अर्धकच्चे, शिळे, दुर्गंधीयुक्त ।
निरस, उष्टे, अपवित्र ।
परमात्म्यास देण्यास वर्जित
आहार तामसीजनांचा ॥९॥
by Pranil Sawe | Apr 2, 2022 | Uncategorized
वेदांत सप्ताह महोत्सव – २०२२,
ज्ञानप्रबोध वेदांत शिक्षा शिविर – दिवस दुसरा
दुस-या दिवसाचे विवेचन ।
श्रद्धेचे विस्तृत प्रकरण ।
ज्ञानराजा समजावतसे सोदाहरण ।
अज्ञानतम हरावया ॥१॥
विश्वास आणि श्रद्धेतील भेद ।
मनातील गोंधळाचा करूनि छेद ।
वेदांती मती करूनी अभेद ।
ज्ञानमार्तंड तळपतसे ॥२॥
ज्याची जशी श्रद्धा असे ।
तसा तो माणूस बनतसे ।
श्रद्धेचे प्रतिबिंब डोकावतसे ।
मानवी स्वभावात ॥३॥
घरातील असलेले वातावरण ।
अनुवंशीकता हे ही कारण ।
पूर्व जन्मातील संस्करण ।
श्रद्धेसी कारणीभूत ॥४॥
विचारांचे शब्दांशी नाते ।
शब्दांनी कृती घडते ।
कृतीतून सवय जडते ।
सवयीतून स्वभाव ॥५॥
स्वभावातून घडे भविष्यातील व्यक्तीमत्व ।
आणि म्हणूनच विचारांचे महत्व ।
उलगडूनि त्यातील गुह्यत्व ।
ज्ञानराज सांगतसे ॥६॥
सात्विक करीती देवांचे पूजन ।
राजस करीती यक्षादी अर्चन ।
तामसी करीती भूतप्रेतांसी आवाहन ।
श्रद्धेची ऐसी पडताळणी ॥७॥
श्रद्धेचे अनुमान लावण्यासाठी ।
उपासनाप्रकार घेई दृष्टी ।
कसली, कशाप्रकारे, कशासाठी ।
जाणता, कळो येई ॥८॥
सात्विक देवतेने आध्यात्मिक उन्नती ।
राजसी देवतेने भौतिक प्रगती ।
तामसी देवतेने दुस-यांची अधोगती ।
पूजाफल विविध ॥९॥
देवता अनेक, परी ईश्वर एक ।
अभिव्यक्ती अनेक, परी सत्ता एक ।
देह अनेक, परी चैतन्य एक ।
ज्ञानगुरू मनावर ठासवित ॥१०॥
पुढे दंभ आणि अहंकार ।
भेद यातील सांगे सविस्तर ।
विषय समजविण्याची तळमळ खरोखर ।
ज्ञानराज प्रभुरायाची ॥११॥
परमात्मा वसे आपुल्याच अंतरात ।
राजसी तामसी शरीरासी कष्टवीत ।
त्याने परमात्म्यास पीडा पोहोचत ।
दुस-या दिवसाची सांगता येथे ॥१२॥
by Pranil Sawe | Apr 1, 2022 | Uncategorized
वेदांत सप्ताह महोत्सव – २०२२
ज्ञानप्रबोध वेदांत शिक्षा शिविर – दिवस पहिला
व्हावी मानवास जीवन मुक्ती ।
वेदांत ज्ञानाची हीच प्राप्ती ।
ज्ञानराजे प्रज्वलीत केली ज्योती ।
वेदांत सप्ताह महोत्सवाची ॥१॥
कोरोना महामारीच्या काळात ।
खंड पडला महोत्सवात ।
पुन्हा एकदा उत्साहात ।
सप्ताह रंगला ॥२॥
वेदांचे संक्षिप्त विवरण ।
कर्म, उपासना, ज्ञान ।
कांडांची तीन प्रकरण ।
वेदांमध्ये सांगीतली ॥३॥
जीवा समाधान नोहे कर्मकांडे ।
तैसेचि नाही ते उपासनाकांडे ।
तृप्तीचा अनुभव मात्र ज्ञानकांडे ।
वेदांताचा गाभा जो ॥४॥
प्रभु परमात्मा स्वरूपाची जाण ।
जीव-ब्रह्माच्या ऐक्याचे प्रतिपादन ।
ज्ञान अंतरी रूजण्याचे नियोजन ।
केले वेदांत सप्ताहात ॥५॥
भगवद्गीतेचा मुख्य आधार ।
वेदांत सप्ताहास खरोखर ।
एकेका अध्यायावर प्रखर ।
प्रकाशझोत सप्ताहात ॥६॥
पुन्हा एकदा सिंहावलोकन ।
भगवद्गीता अध्यायांचे विवेचन ।
तीन षटकवार निरूपण ।
पूर्वतयारी भक्तजनांची ॥७॥
सतरावा अध्याय गीतेचा ।
श्रद्धात्रय विभाग योगाचा ।
ज्ञानार्जना पुरक जीवनशैलीचा ।
मार्ग सांगे परमात्मा ॥८॥
श्रद्धा जरी अंतरात ।
परी शास्त्रविधी उल्लंघीत ।
अशांची लक्षणे सांगावीत ।
अर्जुन पुसे कृष्णासी ॥९॥
देहाची जशी परिस्थिती ।
श्रद्धेची तैसी स्थिती ।
रजतमसत्व नित्य बदलती ।
एकच मानवी देहात ॥१०॥
रसाळ निरूपणाच्या आहुती ।
ज्ञानराज स्वहस्ते टाकती ।
ज्वाळा गीतायज्ञाच्या उठती ।
चेतविण्या भक्तांस ॥११॥
by Manohar Wagle | Jan 27, 2022 | Uncategorized
It can literally grant you Moksha.
We all have heard of what a Guru’s Grace can do for anyone who has surrendered and submitted himself at his Guru’s feet.
This Datta Jayanti Utsav, I had the opportunity of witnessing from close quarters how mystically a Guru works to grant his beloved Shishya permanent deliverance from the cycle of birth and death, in other words, Moksha.
This is the story of a gentleman from Mumbai, Mr. Sharad Laxuman Berde, better known to Sampradayiks as Berde Kaka. Physically he was huge but he was a most gentle, humble, loving and pious man
Berde Kaka became a Devotee of Shree Manik Prabhu Maharaj in the Seventies. He and his family, comprising of his wife, two sons, their wives and children all were staunch followers of Shree Prabhu.
Berde Kaka, along with some member of his family would attend all the major utsavs of the Samsthan. He was ever there, his quiet presence in the temple or the Darbar was a constant.
In later years he even came to Manik Nagar alone and continued his quiet worship.
His relationship with his Sadguru, Shree Siddharaj Manik Prabhu and later Shree Dnyanraj Manik Prabhu was never openly obvious to everyone but they had a soft corner in their hearts, for him. I can vouch for this from an incident during the Kumbhabhishekham of Shree Manik Prabhu Maharaj’s Temple.
There was a huge Pandal erected from which the Devotees went turn by turn to perform the Kumbhabhishekham. Berde Kaka was there in the Pandal, but was making no move towards the Kalash. I asked him why he was not coming and he said he lacked the confidence to go up there. I said I will hold your hand and take you, but he said he had not done the booking for the same. I said I will take Maharaj’s permission. When I approached Maharaj, he was busy distributing Prasad to devotees, yet when he heard about Berde Kaka, he immediately said “Ja, gheun ja”. Then again, he called me back and said, “If anyone obstructs you, say I have said to allow him”. That is when I got a peep into the soft corner of Maharaj’s heart that was occupied by Berde Kaka.
(Photo: Late Shri Sharad L Berde receiving blessings from Shri Siddharaj Manik Prabhu Maharaj)
In the last couple of years Berde Kaka was unable to come to Manik Nagar due to his failing health and indisposition. This Datta Jayanti Utsav also he couldn’t make it but his elder son, Ashish, with wife and daughter planned to attend the full Utsav, from the Sparshdarshan of Shreeji’s Samadhi till the Darbar. However, as the day of departure neared, Berde Kaka’s health deteriorated and they were in a quandary whether to go or not.
On Wednesday, 8th December, Ashish sent a message to Maharaj about this quandary. On Thursday, Maharaj called them, asked about Berde Kaka’s health and then asked Ashish about his program. Ashish said they had the desire to attend but needed Maharaj’s ashirwad. Maharaj simply replied, “Ashirwad ahet”.
That gave them the confidence to travel and they reached Manik Nagar on the 12th of December. After the Sparshdarshan, when Ashish met Maharaj, he said to him that he should take a call whether to stay or return taking into consideration the circumstances. Ashish chose to return along with the Teertha of Shreeji’s Samadhi and Maharaj’s Prasad for Berde Kaka. Maharaj’s parting words to Ashish were, “Tyana sang Namasmaran chalu theva”.
Ashish returned alone to Mumbai on Monday, the 13th, met Berde Kaka and gave him the Teertha and Prasad.
The next day was Shri Prabhu’s Punyatithi the day of Shri Manik Prabhu’s 156th Aradhana. By evening Ashish’s wife received a message that Berde Kaka was serious and they were in a quandary what to do. They came with me to Shree Prabhu’s Temple and I went in to ask Maharaj what they should do. He signalled that they should leave. When I asked about Prasad for them, he shook his head so I asked them to go to Mumbai. Subsequently I found out that it was around that time that Berde Kaka passed away.
Now, when I look at all the happenings in context, it is clear that Maharaj planned everything for Berde Kaka to depart this world on that holiest of days, Shri Prabhu’s Punyatithi (Mokshada Ekadashi) and he arranged for Ashish to come to Manik Nagar to carry Teerth and Prasad for Berde Kaka’s onward journey. I am grateful to have got such a close glimpse of the mystical ways of our Maharaj and his infinite compassion and love for his beloved Devotee. All that the Guru requires is unconditional love and complete faith and then he looks after all your needs.
by Pranil Sawe | Nov 21, 2021 | Uncategorized
भाग चौथा
आज सकाळी सव्वापाचलाच जाग आली. एरव्ही अलार्म झाल्यावर पाच दहा मिनीटे तरी बिच्छान्यात रेंगाळणारा मी झटकन उठून बसलो, पावणेसहाला तयार होऊन काकड आरतीसाठी निघालो. आज गेस्टहाऊसच्या गेटमध्येच धक्क्यावर सात आठ वानरे बसली होती. आज शनिवार आणि वानरराज असे अवचित पुढ्यात आले. जय बजरंगबलीचा पुकारा करून कडेने सावकाश निघालो. बिचाऱ्यांनी काही त्रास दिला नाही. आज आसमंतात हलक्या धुक्याची चादर होती. हवेतील मंद गारवा मनास अजूनच प्रफुल्लीत करत होता. मुख्य प्रवेशद्वारावर आलो. कोणीही वाजवू शकणार नाही इतक्या अशक्य उंचीवर असलेल्या घंटेने लक्ष वेधले. ती इतक्या उंचावर का ह्याचे सुंदर विवेचन Manik Prabhu ह्या YouTube चॅनेलवर ‘प्रभुमंदिर का सिंहद्वार’ ह्या छोट्याशा व्हिडीयोतून मिळते. जीवनात आपण कितीही उंची गाठली, कितीही साध्य केलं तरी आपण सर्वशक्तीमान अशा श्रीप्रभुसमोर सदैव छोटे असतो, ह्या जगात सर्वात उंच, सर्वात श्रेष्ठ, सर्वात मोठा आणी सर्वात महान श्रीप्रभूच आहे, अशी छानशी संकल्पना ह्या उंचावर टांगलेल्या घंटेमागे आहे. श्रीप्रभुसंस्थानाने श्रीप्रभुमंदिर परिसरातील वैशिष्ट्यपूर्ण ठिकाणांचे असे अनेक छोटे छोटे व्हिडीओ बनवले आहेत. श्रीचैतन्यराज प्रभूंच्या सुष्पष्ट आवाजातील हे व्हिडीओ ऐकणे हा एक सुखद अनुभव आहे. You Tube आणि फेसबुकवर हे व्हिडीओ आपणांस पाहता येतात. आज सकाळी मी लवकर आल्याने शांतता होती. आकाशात शेंदऱ्या रंगाची प्रभा होती. पश्चिमेला चंद्रमा अस्ताला जाण्याच्या तयारीत होता. सूर्य देव आपल्या किरणांनी श्रीप्रभुला स्नान घालण्यास तयार होत होते. मुख्य दरवाजा उघडल्यावर आत आलो. गाभाऱ्यात श्रीप्रभुसमाधीवर केवळ एक भगवे वस्त्र होते. समस्त योगियांचा राजा श्रीप्रभु त्या योगीरूपातही किती लडिवाळ आणि मोहक दिसत होता. आपण एकदा सद्गुरूच्या प्रेमात पडलो की तो ही मग आपल्या निरनिराळ्या रूपांनी प्रगटून आपल्या डोळ्यांचे पारणे फेडत राहतो. येथे आल्यावर पहिल्या दिवसांपासून श्रीप्रभु मला त्याच्या रंगात रंगवत होता, प्रभुभक्तीत असे रंगून जाणे ही वेगळी अनुभूती आहे. निवांत असल्यामुळे मी ती मनमुराद अनुभवत होतो. आजही अभिषेकाचा संकल्प केला. आज श्रीप्रभुसमाधीवर निळ्या रंगाचा साज होता. त्यावर जांभळ्या रंगाची, हिरव्या किनारीची व सोनेरी नक्षी असलेली रेशमी शाल पांघरली होती. गुलाब आणि निशीगंधाचा भरगच्च हार गळ्यात रूळत होता. वरील बाजूस गुलाबी रंगाची फुग्याची फुले छान, अलगदपणे रचली होती. माणिक रत्नाने जडवलेले सुवर्णफुल मस्तकी शोभून दिसत होते. त्यावर तुळशीचा तुरा श्रीप्रभुरूपास चार चांद लावत होता. गळ्यात टपोऱ्या मण्यांची माळ श्रीप्रभूंचे रूप अजूनच खुलवत होती. एकंदरीत श्रीप्रभूंची आजची सजावट मनाचा ठाव घेत होती. प्रभु जात्याच सुंदर, प्रभूंची सजावटही तितकीच सुंदर. कितीतरी वेळ श्रीप्रभूंचे हे गोड रूप पाहत बसलो. श्रीप्रभुला कुणाची नजर लागू नये म्हणून हळूच दोन्ही हाताची बोटे कानाजवळ नेऊन मोडली. असो, नित्य उपासना करून भंडारखान्यात जाऊन नाश्ता करून आलो. दोन दिवसांत भंडारखान्यातील बऱ्याच जणांचे चेहरे परिचयाचे झाले होते. येथील सेवेकरी वर्ग अत्यंत साफसूफ, मेहनती, सुहास्यवदन आणी वेळेची बंधन पाळणारा असा अनुभवास आला. वेद पाठशाळेत अध्ययन करणारे विद्यार्थी येथे नाश्ता व भोजनास येत असतात.
आज श्रीसिद्धराज प्रभुमहाराजांची पुण्यतिथी होती. साधारण साडेदहा अकराला कार्यक्रम सुरू होणार होता. माझ्याकठे दीड दोन तास होते. आज मी गुरूगंगा आणि विरजा नद्यांच्या संगमावर जाऊन यायचे ठरविले होते. त्याप्रमाणे पुलावरून डाव्या हाताच्या गेटने संगमस्थानाकडे एकटाच निघालो. समोरच भारद्वाज पक्षाचे दर्शन घडले. माणिक नगराच्या दक्षिणेला गुरूगंगा वाहते व पूर्व दिशेकडून विरजा नदी येऊन आग्नेय दिशेस दोन्ही नद्यांचा संगम होतो. येथे छान घाट बांधला आहे त्यास पुष्करणी म्हणतात. सभोवताली वटवृक्षांची दाटी आहे. हा एकंदरीत नयनरम्य व मनास आत्यंतिक शांतीप्रदायक असा परिसर आहे. येथेच श्रीमाणिकप्रभूंची माता, श्रीबयाम्मामाता, श्रीप्रभूंचे वडीलबंधू श्रीहणमंतदादा महाराज, कनिष्ठ बंधू श्रीनृसिंहतात्या महाराज ह्यांच्या समाध्या आहेत. त्यांचे मनोभावे दर्शन घेतले. पुष्करणी तीर्थात खाली उतरून ते पवित्र जल अंगावर शिंपडले. परीसरातील झाडांवर पांढरे घुबड होते. गुरूगंगा नदीत तीच दोन बदके स्वच्छंदपणे विहार करत होती. ही जोडी मला रोज दिसायची. मोरांचा केकारव अगदी स्पष्ट ऐकू येत होता. अगदी जवळपासच कुठेतरी असावेत. परत मंदिरात जात असताना गेटमधून श्रीजींचे गोधन समोरून चालत नव्हे नव्हे, धावत, बागडत येत होते. मोकळ्या कुरणात चरण्याचा आनंद त्यांच्या देहबोलीतून स्पष्ट जाणवत होता. त्यांना मार्ग प्रशस्त करून देऊन मी एक कडेला थांबलो.
यथावकाश श्रीप्रभुमंदिराच्या मुख्य दरवाज्याजवळ आलो. कानावर संबळाचा आवाज पडला. श्रीजी आपल्या घरातून मंदिरात येण्यासाठी निघाले होते. मी ही उत्साहाने श्रीजींपाठोपाठ निघालो. मुक्तिमंडपाजवळ मंदिरात श्रीसिद्धराज प्रभूंच्या तसविरीची मंत्रोच्चारात विधिति् पूजा केली गेली. समोरच शामियाना उभारला होता. श्रीप्रभु कटुंबीय व जमलेले भक्त सवाद्य भजनांत रंगले होते. पुजेची सांगता झाल्यानंतर आरती झाली व नंतर नवीन निर्माणाधीन असलेल्या श्रीसिद्धराज प्रभुसमाधीचे सर्वांनी दर्शन घेतले. संध्याकाळी साडेचारला श्राद्धकार्य सुरू झाले. श्रीजी व आनंदराजप्रभूंनी अगदी शास्त्रोक्त पद्धतीने वार्षिक श्राद्धविधि मंत्रघोषात पार पाडला. ब्राह्मणभोजन, दक्षिणा उपरांत आम्हासही तीर्थप्रसाद मिळाला. येथेही भजन म्हटले गेले. श्रीजींचे संपूर्ण कुटुंब ह्यात सहभागी होते.
संध्याकाळी पश्चिम क्षितिजावर श्रीप्रभु कितीतरी रंगांची मुक्तपणे उधळण करीत होता, जांभळा, निळा, केशरी, राखाडी, गुलाबी, लाल, पिवळा. जणू माझ्या अंतरंगात सकलमताचे रंग भरत होता. मुक्तिमंडपाशेजारील औंदुबराखाली बसून श्रीप्रभुची ही चित्रकला पाहण्यात कितीतरी वेळ गेला. जागोजागी चैतन्याची अनुभूती येत होती.
सात सव्वासातच्या सुमारास श्रीजींच्या घरी भक्तमंडळी जमली होती. दर्शनी भागातल्या मंद दिव्यांनी श्रीजींची हवेली अत्यंत मनोहर दिसत होती. यथावकाश सर्वांना आत बोलावले गेले. वयस्कर नागरिकांना, ज्यांना खाली बसता येत नाही अशांना टेबलाची व्यवस्था केली होती. भारतीय बैठक घालून समोर केळीच्या पानांतून सर्वांना भोजन वाढले. चटण्या, कोशिंबीरी, कढी, भाज्या, वड्या, सांबार , शीरा वरण, भात, तूप असा समग्र बेत होता. सर्वांना जातीने काही हवे नको ते पाहिले जात होते, आग्रह होत होता. श्रीप्रभूंचा हा स्नेह अनुभवत पोटभर जेवलो. आज बाजूला श्रीप्रभुपदांना आपल्या पेटीने सूरसाज चढवणारे श्री माणिक पब्लिक स्कूलचे संगीत शिक्षक श्री अजयजी सुगांवकर होते. त्यांच्याशी ह्यायोगे ओळख झाली. एकंदरीत ही संगीत मेजवानी पार पडली.
भोजनानंतर श्रीप्रभु मंदिरात शनिवारचे भजन होते. लवकर जाऊन जागा पटकावली. श्रीप्रभुसमाधिसमोर लाल गालीचा अंथरला होता. समोर श्री ज्ञानराजप्रभूंच्या गादीची व्यवस्था करण्यात आली होती. थोड्या वेळाने दिवट्या मशाली सहित, भक्तकार्यकल्पद्रुम मंत्राच्या जयघोषात, श्रीजींचे आगमन झाले. आरती नंतर भजन सुरू झाले. आजपर्यंत ज्यांची भजने, पदे युट्यूबवर ऐकली होती ते श्रीआनंदराज प्रभुमहाराजही भजनाला उपस्थित होते. शनिवारचे सप्ताह भजन फारच रंगले. श्रीज्ञानराजप्रभूंना भजनात रंगलेले असताना त्यांच्या हाताची, देहाची हालचाल पाहणे हा अविस्मरणीय अनुभव होता. श्री आनंदराजप्रभूंची सुरांवरील हुकूमत, श्री अजयजींच्या ताना, तबला पेटीची जुगलबंदी, टाळ, झांचांचे कितीतरी वैविध्यपूर्ण आवाज हे सर्व वातावरण अद्भूत होते. येथे जीवाला मीपणाचा विसर पडतो. श्रीमाणिकप्रभूंच्या काळात भजने म्हणताना किती आनंदसोहळा असेल? मारुतीरायाला मनोभावे आळवून श्रीप्रभूंची शेजारती झाली. कुरमुरे खोबऱ्याचा प्रसाद वाटला गेला. अत्युच्च समाधानाचे गाठोडे बांधून मीही गेस्टहाऊसकडे वळालो. मनाच्या प्रफुल्लित अवस्थेत भजनातील ओळी ओठावर सहज रेंगाळत होत्या. निद्रा करी श्रीवनमाळी, नित्याहुनि निशी बहु झाली… क्रमशः…
Recent Comments