Prachi Karnik

तव भजनाचे सूर

अमृताहूनि बहुत ही गोड
तव भजनाचे सूर अजोड
मधाळ, मधूर, किती मनोहर
असेच कानी पडो निरंतर

आधिच प्रभुचे रसाळ काव्य
तव स्वरे होई अधिकच दिव्य
अलौकिक प्रभुच्या उपदेशी
वाढवी गोडी भक्त मानसी

प्रभुसि आळविता तव वाणी
भक्त नेत्री ये भरून पाणी
उत्कट, आर्त, भावपूर्ण स्वर
करिती भक्त-हृद-भाव उजागर

कंठ तव घेता आलाप ताना
दशदिशांत संचरे चेतना
छेडित जव लयबद्ध तराणे
वाटे गंधर्वे लाजिरवाणे

“माणिक” नाम विलंबित करता
प्रभुसि तन्मय गायने स्मरता
आतुर प्रभु, तव ऐकाया स्वर
निश्चलता त्यजुनी ये तत्पर

ही किमया जे करिती प्रचूर
ते अजोड तव भजनाचे सूर
मधाळ, मधूर, किती मनोहर
असेच कानी पडो निरंतर
असेच कानी पडो निरंतर

लाभले आम्हांस भाग्य भजतो प्रभु माणिकेश
जाहलो खरेच धन्य पुजतो प्रभु माणिकेश

कृष्ण, विष्णू, जगदंब, सांब, राम – माणिकेश
काशी, पुरी, गिरीनार, चार धाम – माणिकेश

नित्य अमुचे प्रात: अन् सांज स्मरण – माणिकेश
जप, अनुष्ठान, ध्यान अन् धारण – माणिकेश

बेसुरेसे सूर अमुचे भजन करत – माणिकेश
वाणी आणि लेखणीत स्तवन सतत – माणिकेश

वारसा पुढल्या पिढीस भक्तिभाव माणिकेश
स्थान अमुचे श्रद्धेचे एक ठाव माणिकेश

गुरुचरणाची
आस लागियेली
निशीदिनी स्मरली
सद्गुरू माऊली

सद्गुरू माऊली
कृपावंत व्हावे
दर्शन घडावे
मज पामरासी

मज पामरासी
भवाब्धी तरावे
मस्तकी ठेवावे
वरदहस्त

वरदहस्ते
असे घडवावे
न्हाउनी निघावे
आनंदाचे डोही

आनंदाचे डोही
शुचिर्भूत व्हावे
एक संघ व्हावे
मन चित्त बुद्धी

मन चित्त बुद्धी
एकवटो यावे
उदास वाटावे
ध्यान इतराचे

ध्यान इतराचे
समूळ गळावे
अंतरी वळावे
वृत्तीच्या धारा

वृत्तीच्या धारा
डोही मिसळावे
आनंदची व्हावे
सबाह्य-अंतरी

सबाह्य-अंतरी
द्वैत न रहावे
तादात्म्य पावावे
गुरुचरणाशी

श्री गुरु माझे ज्ञानराज महाराज।
सद्गुरू माझे ज्ञानराज महाराज।।

बहु सुखकारक, तिमिर विदारक।
लज्जित भासे व्योमराज।।

रूप सगुण धर, बोधक, गोचर।
प्राप्त सहज गुरुराज।।

निज प्रिय भक्तांसि दर्शवी अव्यक्तासी।
भजवूनि व्यक्त प्रभूराज।।

धन्य मी जाहले गुरु गवसला
सार्थकी आला सकळ जन्म

धन्य मी जाहले गुरु पाहियेला
देखोनी ह्या डोळा लाधले सुख

धन्य मी जाहले गुरु ऐकियेला
मनी उपजला मुमुक्ष भाव

धन्य मी जाहले गुरु जाणियेला
मार्ग सापडला चराचरा पार

धन्य मी जाहले गुरु तो नमिला
जळोनिया गेला अहंकार